Είναι κάτι ερωτήσεις και φράσεις των παιδιών που πραγματικά μας
αφήνουν με ανοιχτό το στόμα και μέχρι να καταλάβουμε τι έχουν πει εκείνα
συνεχίσουν να σε καθηλώνουν με αυτά που λένε ...
Σήμερα ήμουν στην κουζίνα
και μαγείρευα ώσπου ξαφνικά κάνει την εμφάνιση του ο
Μιχαήλ-Άγγελος ( 5 ετών) ,
ανοίγει το ψυγείο παίρνει το χυμό ,
βάζει και ένα παγάκι γιατί όπως λέει ο ''χυμός μπανάνα χωρίς παγάκι δεν είναι ωραίος'', τραβάει την
καρέκλα και κάθετε να μου κάνει παρέα .... ώσπου ξαφνικά........
''Μαμα''
''Ελα αγάπη μου''
''Να σου πω''
''Τι θες πες στην μαμά''
''Οταν μεγαλώσω εσύ θα πεθάνεις ;;;;''
(κάγκελο εγώ )
''Δεν θέλω να πεθάνεις είσαι η μαμά μου και δεν θέλω να πεθάνεις''
( τι λένε τώρα ;;; εδώ σε θέλω κάβουρα να περπατάς στα κάρβουνα ...τι λέω πάει τα έχασα)
Κλείνω το μάτι μην πάρουμε και καμία φωτιά , τον παίρνω αγκαλιά και του λέω
''Καρδουλα μου όταν μεγαλώσεις θα έχει μεγαλώσει και η μανούλα θα έχει γίνει μια ευτυχισμένη γιαγιούλα θα έχει δει εσάς να έχετε μεγαλώσει , να έχετε κάνει τα δικά σας παιδάκια και θα μπορεί να φύγει ευτυχισμένη.. Δεν θέλω να στεναχωριέσαι αν η μανούλα θα πεθάνει γιατί όπως και τώρα που είμαι εδώ σας προσέχω και σας αγαπώ έτσι και τότε όταν θα φύγω δεν θα σταματήσω να σας αγαπώ και να σας προσέχω θα είμαι ο φύλακας άγγελος σας ''
Άπλωσε τα δυο του τα μικρά χεράκια με αγκάλιασε σφιχτά ,με φίλησε και έφυγε .
Εγώ ακόμα να συνέλθω ,σκέφτομαι τα λογάκια του και κλαίω ....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Αφήστε το δικό σας σχόλιο