Delete

D E L E T E.
Το ζήτημα δεν είναι να ξέρεις να πατάς το πλήκτρο "Delete" στον υπολογιστή σου, αλλά να μπορείς να το εφαρμόζεις στη ζωή σου.

D E L E T E.
Δεν είναι τόσο δύσκολο όσο ακούγεται στην πράξη (promise). 

Ναι, ίσως ακούγεται ακατόρθωτο. Οι άνθρωποι είμαστε συναισθηματικοί τύποι (ή, τουλάχιστον, οι περισσότεροι άνθρωποι). Έχουμε μάθει να δενόμαστε με ανθρώπους και καταστάσεις, να τις εντάσσουμε στην καθημερινή μας ζωή, να τις επιτρέπουμε να γίνουν κομμάτι του εαυτού μας. Δίνουμε πολλά περισσότερα πράγματα από όσα παίρνουμε ως αντάλλαγμα. Είμαστε ιδεαλιστές. Πιστεύουμε στα "αληθινά" πράγματα: αληθινή φιλία, αληθινός έρωτας, αληθινοί άνθρωποι... Δεν ξέρουμε ότι σε αυτή τη ζωή όλες οι αλήθειες φοράνε το προσωπείο ενός ψέματος; Δεν έχουμε μάθει ακόμα πως πολλά πράγματα που θα ορκιζόμασταν ότι είναι αλήθεια αποδεικνύονται απατηλά και ψεύτικα; Δεν έχουμε καταλάβει ακόμα πως, για να μπορέσουμε να βρούμε την αλήθεια στους γύρω μας, πρέπει πρώτα να αναζητήσουμε την αλήθεια στον εαυτό μας; 
Προφανώς όχι. Fucking idealism. 
Η αλήθεια είναι ότι, ναι, υπάρχει αλήθεια στη ζωή. Αλλά, συνήθως, εμφανίζεται σε εμάς με τη μορφή ενός ψέματος. Και εμείς, σαν πιστά πρόβατα, πιστεύουμε στους ανθρώπους. Και πληγωνόμαστε. Αλλά, φαίνεται, ότι το πάθημα δε μας γίνεται μάθημα. Γνωρίζουμε και άλλους ανθρώπους, καινούργιους. Πληγωνόμαστε και από αυτούς. Οι "κολλητοί" μας, τα άτομα που μας "αγαπάνε" και "δεν θα μας αφήσουν ποτέ"... Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι όλα αυτά είναι δημιουργήματα της φαντασίας μας. Τα πλάθουμε επειδή φοβόμαστε να παραδεχτούμε ότι, στην ουσία, ο κάθε άνθρωπος στέκεται μόνος του σε αυτή τη ζωή και πρέπει να μάθει να μη στηρίζεται σε ξένα πόδια- είναι ξύλινα και θα σπάσουνε. Φοβόμαστε να το παραδεχτούμε και μένουμε προσκολλημένοι σε άτομα που δεν αξίζουν ούτε το χρόνο μας, ούτε την υπομονή μας, ούτε την ανεκτικότητά μας.

Μην το σκέφτεστε, λοιπόν. 
Ένα πλήκτρο είναι και στον υπολογιστή, ένα πλήκτρο είναι και στη ζωή. Δίνεις μία εντολή στο PC, δίνεις μία εντολή στον εγκέφαλό σου. Τόσο δύσκολο είναι; 

Πατήστε "Delete" σε όσα σας τρώνε την ψυχή σαν το σαράκι. Ναι, θα πονέσετε. Ναι, θα σας λείψουν αυτά τα "ξεχωριστά" άτομα. Ναι, θα υπάρξουν στιγμές που θα λυγίσετε και θα τα αποζητάτε. Αλλά, και μόνο το γεγονός ότι βρήκατε το θάρρος να κάνετε μία νέα αρχή στη ζωή σας, θα σας ανταμείψει. Θα σας χαρίσει δύναμη. Θα σας φέρει νέα άτομα στη ζωή σας. Δεν ξέρετε ακόμη αν αξίζουν ή όχι αλλά, for fuck's shake, σας κάνουν να αισθάνεστε όμορφα και μαζί τους γελάτε όλη την ώρα. Αυτό, νομίζω, σας αξίζει περισσότερο από το να κάθεστε να κλαίτε τη μοίρα σας για άτομα που απλά δεν σας θέλουν στη ζωή τους (όσο και αν εσείς τα θέλετε στη δική σας). 
Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί χαρακτήρες. Υπάρχουν μόνο συμβατικοί και ασύμβατοι. Και εμείς οι άνθρωποι (αν όχι όλοι τότε οι περισσότεροι) έχουμε μία τάση να κολλάμε με τους πιο ασύμβατους προς εμάς ανθρώπους. Ηλίθιο, έτσι; Και, όμως, δεν μπορούμε να το καταλάβουμε. Τουλάχιστον, μέχρι να πατήσουμε "Delete". 
Πατήστε "Delete". 
Ναι, υπάρχει αλήθεια εκεί έξω αλλά είναι τόσο σπάνια όσο και τα διαμάντια. Θα βρείτε αληθινά άτομα, μονάχα που θα είναι ένα και δύο και θα σας καταλαβαίνουν απόλυτα, δεν θα είναι χίλια και δεν θα σας έχουν γραμμένους εκεί που δεν πιάνει η μελάνη και οι παπαγάλοι κάνουν κούκου.
Πατήστε "Delete".
ΝΑΙ, ΠΟΝΑΕΙ, αλλά, for fuck's shake, σε αυτή τη ζωή δεν υπάρχει τίποτα ανώδυνο... Μέχρι και η αδιαφορία είναι επώδυνη...

~

Το τρίτο resolution που έχω για το 2011 (το πρώτο έγινε ήδη, το δεύτερο βρίσκεται in the process) είναι ακριβώς αυτό: να μάθω να ρίχνω "Delete" σε άτομα που μου γαμάνε την ψυχολογία. Κρίνοντας από όσα έγιναν χθες το έχω μάθει, κατά κάποιον τρόπο, αλλά, και πάλι, όχι απόλυτα. Ελπίζω, λοιπόν, μέσα στο 2011, να καταφέρω να το μάθω και να στείλω κάποια άτομα εκεί που ανήκουν: στα τσακίδια!!